Minne om eit plommetre

Plommetreet var planta av ein tidlegare huseigar. Men kva dei då tenkte på, det er meg ei gåte. Treet var sett ned ca. 20 cm frå gavlveggen! Det er mogeleg at det i si tid var eit søtt, lite plommetre som vart espaliert opp mot veggen. Men den gang vi flytta inn, så var treet digert, og vaks på skrå ut frå veggen. Eg kunne ingenting om frukttre, så eg let berre treet vekse. Ei stor grein strakk seg framfor vindauga, men det passa bra, for der sat alltid katta vår når ho meinte det var på tide at vi let henne inn. Vi kom til at plommetreet var 'Reine Claude' med gule plommer. Utruleg saftige og søte! Ei smaksoppleving av dei store! Og med eit fantastisk blomsterflor om våren. Men det å få tak i plommene var verre. Sjølsagt var dei finaste i toppen. Eg klatra ut vindauga i 2. etasje og ut på garasjetaket. Sto der på kanten av taket med plommeplukker. At det gjekk bra... Så måtte vi skifte bordkledninga på gavlveggen. Og eg - som kan argumentere langt inn i det usakelege når det gjeld å bevare tre og busker - hadde ingen motargument her. Treet måtte bort, det var ingen veg utenom. Men sjøl idag, fleire år etterpå, så saknar eg plommetreet. Konklusjonen er at ein må tenke seg nøye om før planting av tre og busker, og vere sikker på at det er rett plass. Hadde plommetreet berre stått ein meter frå veggen... Så var det bildet av admiralsommerfuglen. Nokre av plommene datt ned på steinhellene på terrassen. og det visste admiralen å sette pris på!

Haustkrokus

Eg kunne ikkje fatte kvar haustkrokusen i hagen kom ifrå. Noke eg knapt nok visste eksisterte. Så demra det for meg: Det var Crocus speciosus 'Conqueror' som eg kjøpte i Berlin ifjor! Slik går det når ein kjøper etter farge og ikkje les på pakken.... Fargen er aldeles nydeleg, men krokusen har lange stilker som ikkje toler noke særleg regn. Og eg antar at dei skulle ha åpna seg, men det har ikkje skjedd. Kanskje veret er altfor surt og med for lite sol? I alle fall, ei hyggeleg overrasking i novemberhagen!

Kåseri rundt Beatles og botanikk

På søndag skal eg til Zoologisk museum på Tøyen for å høyre professor Klaus Høiland snakke om Beatles og botanikk! Han har kalla kåseriet sitt "Norsk furupanel, barndommens jordbærmarker og valmuene i Penny Lane". Eg siterer frå kåseriomtalen:
"The Beatles' tekster har vært endevendt av forståsegpåere for å finne alle slags budskap, enten det er dop, sex, politikk eller at Paul angivelig skulle være død. Særlig det siste har medført mye utrolig morsomt vås! Pussig er imidlertid at ingen av nevnte forståsegpåere har interessert seg for de relativt (til poptekster å være) mange biologiske referansene i tekstene. Kanskje fordi popen er urban og dens tolkere enda mer urbane?"
Eg trur det vert eit morosamt foredrag! Her er link til sida med omtale.

Amazonaslilje - ein fantastisk vakker plante

Eg har ikkje den store sansen for "shopping". Men når det er sagt, så er det ein sort butikkar eg alltid stoppar ved: Blomster- butikkar! Og som regel endar eg opp inne i forretninga for å sjå på - og ikkje minst nyte vakre og flotte blomster. For ei tid tilbake var eg innom favorittbutikken. Der er det alltid masse lekkert i planteveien, på seinvinteren brukar dei å ha store greiner med magnolia...... Og denne gangen fekk eg syn på ein fantastisk flott plante med blanke blad og kvite, hengande blomster. "Det er Eucharis", sa dama i butikken. "Og den er sett ned til halv pris, berre kr. 399,00!" Åja, eg var sterkt frista. Men samtidig tenkte eg, at planta passa ikkje heilt inn heime hos meg. Rette plassen ville vere på eit glasbord i ein minimalistisk leilighet med resten av interiøret i børsta stål og krom. Og slik er det ikkje heime hos meg...
Bildet har eg funne på nettet.

Ipomeaen som kom inn fra kulden

Ipomeaen min har ikkje synest om sommaren. For kaldt! Lite sol! Regn! Nesten så eg høyrer klaginga. Og under haustoppryddinga ute, så sto den der klar med mengder av knoppar. Kald haustsol klarte ikkje å rulle opp dei fine spiralknoppane. Då tok eg plaststampen med ipomea og bar inn i stova. Rettnok etter først å ha sprøyta grundig med mi gladblanding mot gruff: Vatn, grønsåpe og akevitt! Etter to dagar inne tok ipomeaen imot meg om morgenen med 14 blomster! Det går ikkje an å ha ein bedre start på dagen!

Gul valmuesøster - i gruppa nesten ugras

Idag passer det å sette strek for hagesesongen ute. Krukkene med hakeliljer, engletrompet og afrikalilje er i hus, kannaknollane er lagra i kjellaren, og eg har sanka blomsterfrø. Det er ikkje noke som blomstrar i hagen lenger - trudde eg! Men den gang ei, bak søylegrana står triumferande i blomst gul valmuesøster. Eg gjorde stor innsats i hagen i sommar med å utrydde gul valmuesøster, og trudde eg hadde kontroll... Søstra har ein imponerande evne til å så seg sjøl, og i motsetning til vanlege valmuer ikkje så enkle å røske opp. Eg må medgi at planta er flott og lysande gul der den står, og så kan det vel ikkje produserast modne frø på denne tid? Konklusjonen er freding akkurat no, men neste sommar, då er det opp og ut!

Årets siste fjelltur

Tidleg i sommar datofeste vi ein fjelltur i september med utgangspunkt frå Leirvassbu. Vi har no hatt ein så regnfull haust at forhåpningane om at turen kunne gjennomførast var ikkje så store. Rekna sånn halvveis med at vi vart sitjande inne på Leirvassbu og spele kort! Og så fekk vi det fine veret, dvs. ikkje regn, og då var eg vel fornøgd....
Her er vi på toppen av Visbretind med eit fantastisk fjellpanorama i alle retningar!